Aan het team van AniCura
Aan het team van AniCura
Het is donderdag 16 juli. Mijn man en ik brengen onze kater Flor binnen omdat hij niet meer eet.
Een maag-darm ontsteking klonk het. Met Cerenia medicatie werden we die avond naar huis gestuurd.
Omdat we geen beterschap ondervonden hebben we hem op 18 juli terug binnengebracht. Platen wezen uit dat Flor een onbekend voorwerp in zijn maag had. Een spoedoperatie werd ingezet.
Doodongerust belden we om te vragen of we Flor mochten bezoeken. Deze vraag werd niet hartelijk beantwoord.
Men stelde voor antibiotica op te starten en een voedingssonde te steken. Een laatste strohalm van hoop.
Flor had de nacht goed doorstaan. Ons bezoek deed hem goed, want hij reageerde gemoedelijk op onze stemmen.
Het voorstel Flor mee te nemen naar zijn eigen habitat werd geweigerd. Hij moest aansterken. Weer vroegen we hem te bezoeken. Nonchalant stopte iemand ons een kaartje toe met bezoekuren: ‘Beter laat dan nooit’ klonk het lacherig. Verbaasd over deze misplaatste grap namen wij het kaartje aan. Waren er bezoekuren? Waarom werd ons dit niet eerder meegedeeld?
Vandaag 23 juli 8:00u kregen we telefoon. Een koude korte mededeling: Flor is dood!
Vol verdriet kwamen we toe. Geen begeleiding, geen warme welkom, niets. Iemand stuurde ons een kamer in. Flor lag op een koude behandeltafel onder een vuil dekentje, gelegen in zijn eigen urine, darmafval en vies vocht dat uit zijn buikje liep. Waarom heeft niemand hem verschoond? Waar was de dierenarts? Tot wie konden we ons wenden met al onze vragen?
Maar de enige persoon die klaarstond was de persoon die de betaling in ontvangst wilde nemen. 3563.80.€ om precies te zijn. Een bedrag dat zelfs onze bankaart over de rooie liet gaan.
De vraag om een factuur te sturen werd beantwoord met een koude mededeling: ‘Kan u de limiet niet verhogen mevrouw’? Zo kon de betaling toch lekker doorgaan, dan waren we daar alvast van verlost. Het medeleven dat we zochten, had zich vast verstopt onder het duizelingwekkende bedrag en de fantastische service die eraan vasthing.
Met dikke ogen zijn we weggereden, Flor ingestopt onder zijn eigen dekentje, waar we hem thuis zelf gewassen hebben.
Zo konden wij en onze kinderen tenminste waardig afscheid nemen.
Woorden schieten te kort voor deze nalatige vorm van medeleven. Een moment dat voor ons zo belangrijk had kunnen zijn.
Jullie begrijpen dan ook dat wij niet langer in jullie klantenbestand wensen opgenomen te worden.
Familie Vaes








